Voor mijn trouwste en beste vriend Zico,

Het is nu 2 maanden geleden dat ik je door een tragische ziekte verloor en je plotsklaps uit mijn leven was. Het duurde ook 2 maanden dat ik nu sterk genoeg ben om iets over je te schrijven.Het woord “iets” is nietszeggend want ik kan een boek over je schrijven hoe geweldig jij was. Jij was mijn hond, mijn kameraad, mijn vriend, mijn werkpartner gewoonweg mijn alles!!!We dachten om een aantal dingen uit jouw veel te korte leven te beschrijven die ons dierbaar zijn/waren maar ik kan niks verzinnen wat niet dierbaar was. Jij was een hond uit duizenden en een “vervanging” zal er nooit zijn. Terwijl ik dit zo schrijf word ik overmand door emoties en verdriet want wederom realiseer ik me ….jij bent niet meer. Geen dag gaat voorbij dat ik aan je denk of dat ik je groet want natuurlijk ben je vlakbij het trainingsveld begraven zodat je kan zien hoe alle “groentjes” het doen. Want er was er geen 1 zoals jij die op zo een level presteerde en aan alle honden en geleiders kon demonstreren hoe het hoorde. De jongens noemden je “Opa” maar met een respect die alleen jij verdiende want dat respect had je verdiend bij iedereen door je aanwezigheid, je prestaties maar vooral je onuitputtelijke werkdrift. Vele mensen waren gek op jou maar o wee als het bijtwerk begon, dan waren de meeste mensen altijd wat minder happig op jou hahaha. Want wat had jij een power in het werk en dan vooral met bijten. We hebben meerdere grote kerels met vertrokken gezichten zien staan als jij weer eens een volle beet gaf op een been. Ook was jij de beste leraar voor de jonge honden en beginnende geleiders want jouw geduld was onuitputtelijk zodat alle honden en geleiders van jou konden leren. Jij liet je geleiden door de meest onervaren geleiders en bracht hun tot een level waar ze nu met trost op terug kunnen kijken. Jij was voor velen een voorbeeld. Lieve Zico, zoals gezegd ik kan een boek over je schrijven maar zal dan toch proberen iets neer te zetten wat me erg dierbaar is en altijd zal blijven: Niks was voor mij zo waardevol als het na een zware training thuiskomen en dan samen met jou op de bank te ploffen en tegen je te zeggen dat je het wederom geweldig had gedaan!! Jouw trouwe bruine ogen keken me dan aan met een blik van…..Any time Boss!!!!! En “any time” was het ook want tot op de vreselijke dag tot je stierf gaf je alles wat je had om te knokken en het hoofd te bieden aan het gene wat je helaas niet kon winnen….een alles slopende hersentumor.

Buddy, je heb me alles gegeven wat ik kan en mag verwachten in een politiehond en mijn respect voor jou is te eindeloos om te beschrijven en ik dank je uit mijn hart dat ik jou vanaf kleine pup tot het eind heb MOGEN geleiden!!!!

Jij was een politiehond uit duizenden en ik zal je nooit vergeten.

Je Baasje en trotse werkpartner, Tony

Mijn lieve trouwe vriend Zico,

Die prachtige bruine ogen waar ik in kon verdrinken, ze keken me altijd trouw aan.
Een echte vriend was Zico voor mij, hij was er altijd, in alle blijde en verdrietige periodes.
Hij voelde alles aan en dan stond hij naast me met zijn goovy blik en lange tong die langs mijn wang gleed. Zijn poot als high five in de lucht, hij bracht altijd vanzelf een glimlach op mijn gezicht.
Lieve Zico was een hele speciale hond, eentje uit duizenden!
Geen man, geen wapen en geen alarmsysteem kon mij zo'n veilig gevoel geven als Zico dat kon……….mama ik zal je altijd beschermen!
Alle keren dat zijn lieve papa op zakenreis was, was er altijd Zico! Ik was nooit alleen. Nu is er geen Zico meer en laat hij een grote leegte achter, wat zal ik hem missen! Zico verdient alle respect hoe hij zichzelf al die jaren als leider heeft staande gehouden! Zijn enige zijn laatste strijd, zijn ziekte heeft hij helaas verloren. Respect voor Zico had ieder zowel mens als dier. Deze woorden staan allemaal in verleden tijd en oh wat doet dat pijn. Mijn herinnering zal blijven bestaan aan deze geweldige hond.

Ik ben dankbaar dat ik zoveel jaren van hem heb mogen genieten, het was een hele eer!

Lieve Zico, bedankt.

It was heartbreaking when we received the news that
Zico had passed on. He was a very special, one of a
kind dog, as anyone who has ever met him could tell
you.  Some of my favorite memories of him are the ones
where Zico would chase after the full moon or stand
there gazing at it, and when he would come up to me
with a toy in his mouth and just lean against me while
I gave him a pat on his big, furry head. I remember
when Josh came home and woke me up one night to
proudly show me the bruise that Zico had left on his
back upper thigh….he thought he earned Zico's respect
that day. I thought he was crazy that night (who would
be thrilled to get bit like that and what made him
think that Zico had respect for him after that?!), but
Zico did seem to have a special affection for Josh the
next time I saw him. Josh had so much respect for Zico
I think that it was an honor that Zico felt the same.
THAT was the kind of dog Zico was. People loved and
respected him, not just because he was an incredible
police dog, but also because he was just an incredible
dog and if you had HIS respect, you felt honored.
Zico was the epitome of man's best friend, he was the
best police dog, and he was the coolest moon chaser
I've ever known.  He was deeply loved and will be
sorely missed.

xoxoxo Jenn

We were hit with a profound sense of sadness at the news of Zico's passing. Sadness that we will not see him again, sadness in knowing that there are so many others who will miss him greatly, but most of all, sadness that our closest friends guardian, partner, buddy and companion leaves such a large hole that can not be filled. "Zeek" touched so many people around the world through his work with Tony and Marieke and his training. He was truly something special in his work, as well as on a personal level. He was definitely one in a million.

There are many memories that I'll carry with me about him, but I'd like to share a couple that make me smile, in the hopes that others will do the same in remembrance of him.

The first, is how I met Zeek. We met early in the day, but sometime later I was outside alone with him. He had a bite sleeve out and was playing with it a bit, being friendly but keeping it a little out of reach. With absolutely no knowledge of working dogs(especially one with his unmeasurable drive) I picked it up. He locked onto the sleeve and gave it a couple of tugs, but was very mindful of me. He took it easy  and was never overly aggressive. He would circle around and keep it away from me, come over for me to pet him without the sleeve, and then bring it back for a tug. Finally he went and laid down with it. It was only later after seeing him and other Mals work, that I realized how serious that situation may have been, had it been with any other dog. Looking back it was like "Senior" was telling me "you aren't ready for this".

That same day was the beginning of the "love affair" between Zico and our Rott/Lab mix, Koa. Even though she was fixed, he played with her, shared with her and showed her affection without crossing the line. Zico was her "boyfriend" and she was perfectly content to play and share with him for hours. Sometimes they would just lay on the grass in the shade together chewing on a stick. Most dogs would fight over a stick but he never pushed her, and she was always comfortable with him. It always made us smile to see the way they interacted together and his knick-name became"The Perfect Gentleman".

As for his working side, I'll never forget the night that I first donned a bite suit. He hit me with the force of a freight train and I was enamored with his power, his drive, and dog training, ever since. Once Tony started to teach me to train dogs, it was really Zico who trained me. He was patient with me while I was learning. If I got sloppy, he'd get a little sloppy and let me know. It was as if he was telling me "hey this isn't working" so that I could correct myself and learn. He didn't just lose respect for me, as some dogs, or even people, might. He had the patience to let me earn his respect.  Once I earned that respect, he treated me like family. If it hadn't been for his patience, I may not have gotten the chance to know him as I did.

Last but not least was the goofy side. I'll never forget Zico coming in on a late night with us to dance to some loud music.  He'd dance with us, always with something in his mouth, while making his happy little grumbles, whines and growls. He was always "the happy guy" and we had that much more fun because of him.

Zico's spirit will live on with memories like these, and will continue to positively effect the people like myself that he touched. His love of life, and his drive to live it, was clear in everything he did. It was apparent in this final favorite memory I have of him, and the way I keep imagining him;  his tall lean frame, standing in the yard, barely lit by the fading daylight,  his back to us, tail held high, gazing at the great big ball in the sky(the moon) and barking with joy.

Zico, you'll be greatly missed.

Josh

My K-9 friend, Zico, is biting decoys in doggy-heaven right now.  This week, Katheryn Mooney informed me that our puppy's dad, Zico, had died from a brain tumor....I was lost for words as I knew both you and Tony were crushed by the sudden news.  My heart goes out to both of you and you're in my thoughts and prayers!  After speaking with Katheryn, I walked into the yard and I quietly told K-9 Pyro that his dad had passed.........he stared at me for a full minute withour moving.  I gently hugged him and I felt as though I was hugging Zico again.

I met K-9 Zico about 4 yrs ago in Albany , Ca. when I met you and Tony at the Golden Gate Fields K-9 trials.  Zico was a big Malinois to my eyes.  But he was so gentle with everyone.  I could tell he was Tony's dog as he never took his eyes off him!!!  I also met your dog, Blue, that same Saturday in October, 2003.

I got to know Zico better when I started to visit you in the Angel's Camp, Ca. area in 2004-2005 season.  I would watch Tony work Zico as I desperately tried to copy and learn from watching.  I used to think my K-9 Taj, was real push button.  But after watching Tony and Zico work, I was convinced that Taj and I had a real long road to walk and try to catch up to Tony & Zico!!!!!!!!!!!!!  It was like poetry in motion when I watched Tony & Zico work :)  I knew I was learning my craftsmanship from the best!  Would you believe, Taj and I achieved our first place overalls in the 2005 season in the Police Summer Games ( Reno , Nv.) and the WSPCA season?  All in the same year!!!!!!!!!!!!  I owe this prestige honor to two people...Tony Hoogendoorn and my late sergeant, Darryl Tsujimoto (SFPD).  Both of these individuals believed in me and my desires to be number one!

Oh yesssss, I also have the pleasure of "catching" and decoying for Tony's dog, Zico.  Boy, did he have a "hard" bite!!!!!   Ouch.........  Zico was a top dog in my eyes.  His work ethics were of high standards and he loved pleasing his master.  He made most working police dogs look like rookies in training.  I always wanted Tony to compete against me and Taj.  I felt that in order to be the best, you have to beat the best!!!  And in my training and experience, Tony and Zico were the best!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  A k-9 team of high standards and dedication to the rest of working k-9's.  Tony firmly believes that one can always enjoy the thrill of competition AFTER the trial was over.....Tony takes his training very seriously and Zico never dissappointed him. 

I feel sorry for Tony, as replacing Zico will not be an easy adventure...dogs like Zico, only come around once every 20-25 hrs.  Did I mention that Zico was also a loving pet when he wasn't working on the field.  Zico could adapt to the home life as easy as any non-working K-9.  Zico was very close to perfection from a dog.  In my eyes, Zico was the best and I'm very proud to have his offspring, Pyro, working with me in the SFPD K-9 unit.  I know that some of Zico' genes will rub off into Pyro making him a close candidate to his Sire, K-9 Zico. 

Tony, my true friend to the end, I feel your loss.  You are a great individual and a friend to me!!!!  I miss you all the time I put a uniform on or pin a number on my back at a trial.  I carry you and your training instructions wherever I go.  I cannot ever repay you for everything you've done for me.  You will work other dogs again and again....rest assure that your "buddy" Zico is resting in heaven and watching over you.  All my love to you and Marieke :)

May God always bless you,

Roly Canales, K-9's Taj & Pyro #11

SFPD K-9 Unit  

Zico was mijn enige en ook mooiste persoonlijke ervaring met "politiehondentraining".
Ik kan me herinneren dat we uit een geintje zeiden "joh glenn ga jij eens staan dan kan je meemaken hoe het is als een hond op je af springt en in je arm grijpt".
Nou dat leek me wel spannend, tot dat je daar staat met je arm beschermd en de kolossale Zico op je af komt rennen.
Dan probeer je maar te denken dat je daarnet nog met hem lag te kroelen maar nu ziet ie er zo anders uit en ja dan komt ie springt me uiteraard bijna omver en een minuut later gelukkig weer heerlijk kroelen en spelen want dat was toch wel een stuk ontspannender.
Zico ik kan me indenken hoe dankbaar Ton en Marieke zullen zijn dat ze met jou hebben mogen leven, ik heb je maar een aantal keer meegemaakt en voelde al je warmte.

Veel liefs Glenn

Lieve Zico,

Ik weet nog heel goed dat ik jou voor de eerste keer zag.
Daar zat je dan, tussen al die puppies met je bruine bandje om.
Ik wist het gelijk, jij ging het worden.
En inderdaad, dat was absoluut geen vergissing.
Je werd een unieke hond.
Een hond uit duizenden.
Een hond om nooit meer te vergeten.
Bedankt, dat ik een paar jaar deel van je leven heb mee mogen maken.

Liefs van Jolanda

Dear Zico,

There is a doggies heaven
Where all good dogs will stay
To sleep, to rest forever
And who knows, maybe to play!
But they still missed a guardian angel
To watch their secret space
And so we'll have to miss you
Because that's ment to be your place
Please watch and care for their souls
As like you did for us right here
We will never forget you
In our hearts you will be near.
With love,

Willy and Yf

Voor mij was Zico een superhond, de eerste echte politiehond waar ik mee heb mogen werken!
Met zijn grote oren en zijn trillen had hij voor mij iets komisch maar tegelijk maakte hij de meeste indruk van alle honden met zijn power en intensiteit waarmee hij alles deed. Ik weet nog goed hoe ik met brandende hamstrings naar huis toe reed na een paar flinke beten van Zico en Tony maar lachen haha.
Ik ben blij dat ik Zico in ieder geval heb meegemaakt ook al is het natuurlijk veel te kort geweest.
Nooit meer vechten met opa......jammer!

Herve

Het verlies van Zico is voor Marieke en Tony een grote klap. De keren dat wij bij jullie in Belgie zijn zijn geweest liep hij als bewaker van een vesting langs de omheining te rennen en blaffen. Een vreemde kon niet zomaar binnen komen. Wij konden echter een knuffel van hem krijgen. Alsof hij begreep,"dat is familie en dat zit goed!" Wij hebben hem ook in aktie gezien als werkhond. Het was indrukwekkend hoe hij reageerde op de commando's en hoe geconcentreerd hij bleef. Hij kon ookgoed met jullie spelen. Frisbeeën was een favoriet spel voor hem. Het is jammer dat een zo goeie hond en vriend op zo'n vervelende manier voortijdig aan zijn einde moet komen. Wij hopen dat de pagina op de website een mooi eerbetoon aan zo'n goeie vriend wordt.

Groetjes en sterkte van Pa en Ma  xxx

Zico.

In gedachten en met tranen in mijn ogen zit ik hier te denken aan jou.
Jou foto met je vrouwtje Jolanda staat voor me.
Waar moet ik beginnen, er is zoveel over jou te vertellen.

Ik heb je leren kennen als een schattige mollige gekke pup met veelte grote oren.
Vanaf het begin had je onze harten gestolen.
Je groeide voorspoedig op maar was toch anders dan de andere honden.
Je voldeed bv in eerste instantie niet wat men van een training en demo bewakingshond kan verwachten.
Jolanda heeft alles in het werk moeten stellen om je te behouden
zodat je niet verkocht zou worden.

Naarmate je ouder werd bleek pas hoe bijzonder je was.
Thuis: een lieve sociale hond met af en toe je streken en dan dat roze tongetje uit je bek als je aandachtig zat te luisteren, het was een pracht gezicht.
In je opleiding en later je werk was je een TOP Hond met een Gouden randje.

De maanden dat ik voor je heb mogen zorgen waren voor mij om nooit te vergeten.
De lange wandelingen die we gemaakt hebben, je omgang met de andere honden op het voetbalveldje, de baasjes hebben het nog wel eens over.
Ik was zo trots op je.
Jou trouwe blik en aanhankelijkheid.
Maar helaas kwam aan dit alles een eind.

De laatste keer dat ik je gezien heb was op de begrafenis van Ria,

Je had eens moeten weten lieve Zico hoe graag ik je toen een knuffel had willen geven, en ik niet alleen.
Maar het kwam er niet van, was het zelf bescherming?
Na afloop was ik me erg van bewust dat dit de laatste keer kon zijn dat ik je zag.
We zijn je altijd blijven volgen tot we hoorden dat er problemen met je gezondheid was
met het gevolg dat je de strijd had verloren en vredig was ingeslapen.
Die klap kwam erg hard aan.

Jolanda en ik hebben samen zitten huilen en dierbare herinneringen opgehaald,
zo leeft je voort in onze harten en zal er altijd aan je gedacht worden..
Rust zacht mijn dierbare Zico, en jij zult zeker een mooi plaatsje in de hondenhemel krijgen.

Leny Grevenstuk-Timmer.

Voor Zico

Toen ik Zico leerde kennen was het nog een jonge hond.
Waar Tony liep stond of zat daar was Zico ook.
Zo een band is echte kameraadschap.
Hij was toen het voorbeeld voor de hele buurt .
Na verhuist te zijn kwamen we elkaar na jaren weer tegen.
Ik ging samen met Inoe trainen bij Tony en Zico.
Als wij tijdens de training het niet begrepen of het lukte ons niet dan deed (opa) Zico het ons wel voor hoe het moest. Het werd al snel opa doe het die broekie's eens voor ze snappen het niet. Zo Werd en is (opa) Zico ons grote voorbeeld We missen Zico echt elke training nu hij er niet meer is want wat leerde we veel en hadden we een lol met hem.

Onze eerste kennismaking met Zico stamt uit aardig wat jaren geleden, hij woonde toen nog in Hellevoetsluis en Ton zat toen vrij regelmatig in Amerika. Wij haakten dan de grote hondenkar achter onze bus en gingen dan naar het Haringvliet of naar Stellendam samen met onze eigen honden. Het uitlaten ging dan in groepjes. Zico was de enige die gelijk met onze honden uitgelaten werd, hij was toen al een “gentlemen” en bombardeerde zichzelf tot beschermer van één van onze flatcoat teefjes die in de eerste instantie zo'n grote Duitser reu maar eng vond maar dikke maatjes met hem werd.

Ook zij leeft inmiddels niet meer maar mocht die Rainbowbridge bestaan weten wij zeker dat hij die taak van toen weer op zich gaat nemen.

Peet en Hetty